Od 2000 roku w polskim prawie dostępna jest umowa timeshare – o długoterminowy produkt wakacyjny. Timesharingiem nazywa się odpłatne korzystanie z budynków lub pomieszczeń mieszkalnych w celach turystycznych.

 

Dzięki niej uzyskuje się prawo użytkowania lokalu, np. apartamentu, mieszkania, obiektu turystycznego, hotelu, przez określony czas w roku i określoną liczbę lat. Dodajmy, że nieruchomość znajduje się w bardzo atrakcyjnej turystycznie okolicy, w kraju popularnym wśród turystów, np. w Hiszpanii czy na Wyspach Kanaryjskich.

 

Nie jest to popularna w Polsce forma rezerwowania lokali na wakacje. Warto jednak poznać mechanizm timesharingu, gdyż dla przedsiębiorców może okazać się interesującym sposobem inwestowania w nieruchomości, zaś dla Polaków – tańszym sposobem na komfortowy wypoczynek.

 

Polska jest zobowiązana, aby do 23 lutego 2011 roku wdrożyć postanowienia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady. Zwiększą one bezpieczeństwo korzystania z timesharingu.

 

Dyrektywa unijna definiuje umowę o długoterminowy produkt wakacyjny jako umowę zawartą na ponad rok, dającą odpłatne prawo do zniżek lub innych korzyści związanych z zakwaterowaniem oraz usługami związanymi z podróżą.

 

Stronami umowy są zbywca (przedsiębiorca, osoba lub spółka) i klient – nabywca. Przygotowuje prospekt sporządzony w języku urzędowym państwa klienta, zaś nowe przepisy mówią o umowie w dwóch językach – nabywcy i zbywcy.

 

Prospekt zawiera dane przedsiębiorcy (imię, nazwisko i adres, numer KRS i formę prawną działalności) i osób uprawnionych do reprezentowania go, dane właściciela lokalu oraz podstawę prawną dysponowania prawem do nieruchomości. Samą nieruchomość należy dokładnie opisać. Trzeba także określić prawo klienta do korzystania z nieruchomości, zasady wykonywania oraz zbywania tego prawa i koszty takich operacji. Dokument zawiera informacje na temat usług i urządzeń oraz otoczenia związanych z korzystaniem z nieruchomości, w tym dostępności mediów, basenu itp., oraz zasady korzystania z nich. Powinna się tam znaleźć także informacja o zarządzaniu nieruchomością i ponoszeniu kosztów jej utrzymania czy remontów.

 

Najistotniejsza dla klienta jest zawsze jednak wysokość ryczałtowego wynagrodzenia za prawo do korzystania z nieruchomości oraz podstawy obliczania innych należności. Opłaty przy umowie timeshare wyglądają następująco:

Na podstawie prospektu zawiera się umowę, która musi zawierać wszystkie dane zapisane w prospekcie w niezmienionej formie, określać czas w roku, w którym nabywca ma prawo korzystać z nieruchomości, zasady korzystania z niej, opłaty oraz czas, na jaki umowa zostaje podpisana. Umowa powinna mieć formę pisemną.

 

Klient może bez podania przyczyny w ciągu 10 dni od doręczenia mu podpisanej przez niego umowy od niej odstąpić (na piśmie). Dyrektywa wydłuży ten czas do 14 dni. Jeśli umowa nie spełnia powyższych wymogów, klient może od niej odstąpić w ciągu 3 miesięcy od jej doręczenia.

 

Nowe przepisy, które wprowadzi unijna dyrektywa, zapewnią nabywcy komfort prawny w razie ewentualnego sporu. Będzie mógł się domagać, aby wszelkie sytuacje sporne były rozstrzygane przez prawo i sądy jego rodzimego kraju.

 

Ponadto wspólnotowe przepisy rozszerzą zakres przedmiotów umowy timeshare. Będzie mogła ona dotyczyć zakwaterowania na barkach, w przyczepach kempingowych lub na statkach wycieczkowych.

 

Stan na dzień: 22 lipca 2010 roku

Podstawa prawna: Ustawa z 13 lipca 2000 roku o ochronie nabywców prawa korzystania z budynku lub pomieszczenia mieszkalnego w oznaczonym czasie w każdym roku oraz o zmianie ustaw kodeks cywilny, kodeks wykroczeń i ustawy o księgach wieczystych i hipotece (Dz.U. nr 74, poz. 855 ze zm.), Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/122/WE z 14 stycznia 2009 roku w sprawie ochrony konsumentów w odniesieniu do niektórych aspektów umów timeshare, umów o długoterminowe produkty wakacyjne, umów odsprzedaży oraz wymiany (Dz.Urz. UE L34)